در یک دهکده کوچک و دوست داشتنی، گربه ای به نام بِن با پوست سفید و دم بلندش زندگی می کرد. بِن در میان همه ی حیوانات، معروف به کنجکاوی و فضولی اش بود. هر روز صبح، او به باغ های زیبای دهکده سر می زد و به کاوش و کشف چیزهای جدید می پرداخت.
یک روز، در حال گشت و گذار، بِن ناگهان به درختی بزرگ و زیبا رسید که در آن یک سیب طلایی درخشان آویزان شده بود. این سیب نه تنها درخشان و زیبا بود، بلکه بوی خوشی هم داشت. بِن با دقت به آن نزدیک شد و از نزدیک آن را تماشا کرد. اما متوجه شد که رسیدن به سیب آسان نیست، زیرا بر روی شاخه های درخت، جوجه تیغی به نام سوزان خوابش برده بود.
بِن با احتیاط صدا کرد: "سوزان! بیدار شو! می خواهم این سیب طلایی را برسم!" سوزان با چشمان خواب آلودش به بِن نگاه کرد و گفت: "این سیب جادویی است. تنها کسی که قلب مهربانی دارد می تواند آن را برداشت کند!"
بِن کمی نگران شد. او فکر کرد که آیا قلبش به اندازه کافی مهربان است؟ پس تصمیم گرفت تا به دیگران کمک کند و به آنها محبت کند. او به اولین حیوانی که در راهش قرار گرفت، یعنی یک موش کوچک، نزدیک شد و گفت: "سلام! آیا می توانم به تو کمک کنم؟" موش به بِن گفت که هیچ غذایی برای خوردن ندارد. بِن با استفاده از پلت های کوچک خود، کمی دانه برای موش آورد.
موش خیلی خوشحال شد و از بِن سپاس گزاری کرد. بِن احساس خوبی پیدا کرد و حس کرد قلبش پر از محبت شده است. روز بعد، بَن به درخت برگشت. سوزان هنوز هم روی درخت خواب بود، اما این بار بِن به او گفت: "من به دیگران کمک کرده ام. آیا می توانم سیب طلایی را بردارم؟"
سوزان با خنده گفت: "بله! تو حالا قلبی مهربان داری و حق داری که سیب را بر داری!" بِن با خوشحالی به سمت سیب رفت و آن را برداشت. وقتی که سیب طلایی در دستش بود، ناگهان درخت نورانی شد و تمام باغ با شادی پر شد.
از آن روز به بعد، بِن نه تنها صاحب یک سیب جادویی شد، بلکه یاد گرفت که محبت و کمک به دیگران باعث شادی خودش هم می شود. او هر روز به دیگران کمک می کرد و با سیب طلایی به عنوان نمادی از مهربانی و دوستی در دهکده معروف شد.