در یک سرزمین یخبندان و زیبا، دو پنگوئن به نام های پنگو و پنگویی زندگی می کردند. این دو پنگوئن بر خلاف سایر پنگوئن ها، همیشه به حل معماها و کشف رازهای عجیب و غریب علاقه مند بودند. روزی، در سرمای شدید زمستان، یک حادثه جالب اتفاق افتاد. یکی از پنگوئن ها در حال شنا در دریا بود که ناگهان متوجه یک چیز عجیبی در عمق آب شد. او سریع به سوی دوستانش برگشت و فریاد زد: «نکنید! چیزی عجیبی در زیر آب است!» دیگر پنگوئن ها با تعجب به او نگاه کردند و پنگو و پنگویی تصمیم گرفتند که به عنوان کارآگاه های مخصوص، این مسئله را بررسی کنند.
آن ها ابتدا سراغ یک دلفین شیطان صفت رفتند که همیشه حرف های خنده دار می زد. دلفین گفت: «من چیزی در آب نمی بینم، اما بگذارید برایتان مغزی فرز بزنم!» و یک ایده جالب برای آن ها ارائه داد. پنگو و پنگویی با استفاده از این ایده، یک قایق کوچک درست کردند و به سفر خود به عمق آب رفتند.
وقتی به عمق رسیدند، متوجه شدند که یک جعبه بزرگ در زیر آب وجود دارد. جعبه بخش های مهر و موم شده ای داشت و پنگو و پنگویی کنجکاو شدند که ببینند درون آن چه چیزی وجود دارد. با کمی تلاش، آن ها توانستند درپوش جعبه را باز کنند و ناگهان با طلا، جواهرات و اشیای قدیمی روبرو شدند. آن ها فهمیدند که این گنج متعلق به یک کاشف قدیمی بوده است که سال ها پیش در این دریا ناپدید شده بود.
پنگو و پنگویی با کمال افتخار گنج را به روستای پنگوئن ها بردند و به همه نشان دادند. تمام پنگوئن ها هیجان زده شدند و این دو کارآگاه را تحسین کردند. آن ها فهمیدند که کارآگاهی و جستجو برای کشف حقیقت چقدر می تواند هیجان انگیز باشد. از آن روز به بعد، پنگو و پنگویی علاوه بر اینکه عنوان کارآگاه را داشتند، به دوستانی تبدیل شدند که همیشه به دیگران کمک می کردند و ماجراهای جدیدی را تجربه می کردند. و به این ترتیب، دوستان شان همیشه می دانستند که در هر مسأله ای می توانند به آن ها مراجعه کنند.
این داستان به کودکان آموزش می دهد که کنجکاوی و جستجو برای حقیقت نه تنها واجب است، بلکه می تواند به روابط دوستی و ماجراجویی های جدیدی بینجامد.